A presentación do acto realizouna o coordinador de Actividades Culturais Ramón Jiménez, en nome do delegado da Xunta e director da Casa, José Ramón Ónega.

Jiménez explicou nas súas palabras que o bodegón, era un xénero considerado "menor" dentro das categorías da pintura, pero que en España gozou de gran importancia porque soubo adaptarse perfectamente á nosa estética pictórica, que se caracterizada por "a sobriedade, a austeridade, e a énfase no real, no cru, no directo".

Pola súa banda, o profesor Diz, que apoiou as súas explicacións coa proxección de ilustrativas imaxes, foi debullando as diferentes características de cada un dos cadros seleccionados.

Para definir o Bodegón con cacharros, pintado por Zurbarán en 1650, utilizou termos como "quietude" xa que "non transmite dramatismo, nin opulencia" e en cambio si que  foi realizado para amosar "simplicidade, limpeza e nudez". Nel, a xeometría está trazada con rotundidade nos  volumes. "Son obxectos cotiáns e humildes, sen pretensións". En canto á luz, sinalou que é "cortante e contrastada", creando "unha atmosfera relixiosa, atmosfera de silencio e contemplación".

En relación ao Bodegón con arenques, cebolas, pan e utensilios de cociña, pintado por Meléndez en 1760, Diz destacou a seu "virtuosismo e mestría na imitación da natureza". Posúe unha "visión intensa e hiperrealista das cousas". Ademais tamén deixa patente a "insistencia na monumentalidade dos volumes e na ordenación xeométrica das composicións".  Son "bodegóns suculentos, apetitosos, nos que prima o estético e o profano".

No caso de Os paxaros mortos, pintado en 1912 por Picasso, as apreciacións son moi diferentes. É un bodegón moderno, cubista. Nel anulouse a perspectiva espacial así como a tridimensionalidade dos obxectos. Hai unha simplificación e esquematización das formas. "O concepto básico no cadro non é ser unha copia da realidade, senón unha recreación dela por medios pictóricos, autónomos e autosuficientes".